إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا (سوره احزاب/آيه33)

دلالت بر عصمت ائمه (عليهم السلام) و اهل بيت (عليهم السلام) دارد.

ما معتقديم كه امامت، استمرار رسالت است. امامت، غير از مسئله وحي و نبي بودن، همان وظائفي را بر عهده دارد كه بعد از پيامبر بر عهده وصي اوست. در پيامبر بودن، عصمتْ شرط است و اگر عصمت مطلقه نداشته باشد، اعتبار او زير سوال مي‌رود. اگر در پيامبر اکرم (صلى الله عليه و آله) سهو و اشتباه را احتمال بدهيم، سخنان او از حجيت ساقط مي‌شود (یعنی هیچ حدیث صحیح السندی از پیامبر قابل قبول نخواهد بود ، چون احتمال اشتباه پیامبر در آن خواهد رفت ).

امام هم اين‌چنين شرايطي را دارد. يكي از شرايط امام، عصمت است و بايد معصوم باشد از هرگونه گناه، سهو، خطا و اشتباه. اگر براي امام، يك اشتباه رخ بدهد و يك أمر غير شرعي را به صورت شرعي براي مردم بيان مي‌كند، اين كار، رخنه‌اي مي‌شود در شريعت نبوي.

پس اين آيه، با صراحت، عصمت اهل بيت (عليهم السلام) را با اراده تكويني حق، تثبيت مي‌كند.

و آيه شريفه:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ (سوره نساء/آيه59)

در اينجا، اطاعت از اولي الأمر را در رديف اطاعت از خداوند و رسول اکرم (صلي الله عليه و آله و سلم) آورده است و اگر معصوم نباشند، خُلف لازم مي‌آيد و يك فرد معصوم، اگر خطا و اشتباه كند و يا دستور خلاف شرع صادر كند، خلاف بعثت انبياء لازم مي‌آيد. خود جناب فخر رازي هم در تفسير اين آيه، صراحت دارد كه اين آيه، دليل صريح است بر عصمت اولي الأمر. ما هيچ شبهه‌اي نداريم كه مراد از اولي الأمر، امير المومنين (عليه السلام) و يازده فرزند بزرگوار ايشان هستند. همان 12 نفري كه در صحيح بخاري و صحيح مسلم آمده كه پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله و سلم) فرمود:

خلفاء بعدي إثنا عشر.

خلفاء بعد از من، 12 نفر هستند.